#1 Polskie sprawy w Strasburgu » poPRAWNY.pl - poznański serwis prawny

title poprawny.pl
Ładowanie wątków...
   zamów wypisz 
 

Polskie sprawy w Strasburgu
Na stronie internetowej Europejskiego Trybunału Praw Człowieka są już dostępne dane statystyczne z działalności w roku 2017. Z danych tych wynika, iż w ubiegłym roku Trybunał wydał w sprawach przeciwko Polsce łącznie 20 wyroków, w tym w 14 stwierdził przynajmniej jedno naruszenie Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

W ramach wymienionych orzeczeń Trybunał badał zasadność skarg pod kątem zarzucanego naruszenia:
 zakazu tortur oraz innego nieludzkiego i poniżającego traktowania (4 sprawy),
 · prawa do wolności i bezpieczeństwa osobistego (2 sprawy),
 · prawo do rzetelnego procesu (2 sprawy)
 · prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego (3 sprawy),
· swobody wypowiedzi (3 sprawy), · prawa do skutecznego środka odwoławczego (1 sprawa).
    Jednocześnie Trybunał wydał 517 decyzji zatwierdzających ugody (346 spraw) bądź jednostronne deklaracje Rządu (171 spraw), w tym w 489 sprawach w związku z wykonaniem wyroku w sprawie Rutkowski i inni przeciwko Polsce (skargi nr 72287/10, 13927/11, 46187/11). W omawianym okresie Trybunał zakomunikował Rządowi 603 sprawy.
    W 5 sprawach skargi uznał za dopuszczalne, 141 spraw skierował do rozpoznania składowi jednoosobowemu, natomiast 654 trzyosobowemu komitetowi bądź izbie. Powyższe dane świadczą o utrzymującej się tendencji spadkowej liczby naruszeń Konwencji stwierdzonych w drodze wyroków.
     W 2015 roku przed Trybunałem zapadło zaledwie 29 wyroków, w tym w 20 sprawach Trybunał stwierdził, że doszło do naruszenia postanowień Konwencji. W 2016 roku na ogólną liczbę 26 wyroków wydanych przeciwko Polsce wyroków Trybunał stwierdził naruszenie w 19 sprawach. W odniesieniu natomiast do ilości decyzji zatwierdzających zawarte ze skarżącymi ugody bądź jednostronne deklaracje Rządu wskazać należy, iż jej wzrost w stosunku do lat ubiegłych wynika z wykonania wyroku z dnia 7 lipca 2015 roku wydanego w sprawie Rutkowski i inni przeciwko Polsce (skargi nr 72287/10, 13927/11, 46187/11).
    Wraz z wydaniem tego wyroku Trybunał zdecydował się zawiadomić polskie władze o 591 skargach, w których podniesiono zarzuty naruszenia art. 6 i 13 Konwencji i zawiesić procedurę skargową w zakomunikowanych sprawach na okres 2 lat, liczony od daty uprawomocnienia się wyroku. Wstępnej oceny dotyczącej wdrożenia przez polskie władze środków generalnych, które powinny zapobiec pojawieniu się w przyszłości zidentyfikowanych naruszeń Konwencji.
     Trybunał dokonał w wydanej w dniu 20 czerwca 2017 roku decyzji Jan Załuska, Marianna Rogalska i inni przeciwko Polsce (skargi nr 53491/10 i 72286/10). Stwierdził w niej, iż władze Rzeczpospolitej w sposób dynamiczny i rzetelny przystąpiły do wprowadzania odpowiednich zmian prawnych służących zmianie ustawodawstwa i niewłaściwej praktyki orzeczniczej sądów. W zakresie natomiast środków indywidualnych Trybunał ocenił treść złożonych przez Rząd RP deklaracji jednostronnych odnoszących się do spraw 400 skarżących.
     Oceny kolejnych 89 deklaracji jednostronnych Trybunał dokonał w decyzji z dnia 12 grudnia 2017 roku, wydanej w sprawie Długosz i inni przeciwko Polsce (skarga nr 5791/11) oraz Różnicki i inni przeciwko Polsce (skarga nr 42192/11). Dla porównania w latach ubiegłych liczba decyzji zatwierdzających ugody bądź jednostronne deklaracje wynosiła w roku 2015 – 146, w 2016 natomiast - 39.
***
DECYZJE TRYBUNAŁU
    W dniu 11 stycznia 2018 roku Europejski Trybunał Praw Człowieka opublikował 5 decyzji w sprawach przeciwko Polsce, tj.:
1. decyzję z dnia 12 grudnia 2017 roku wydaną w sprawie Długosz i inni przeciwko Polsce (skarga nr 5791/11),
2. decyzję z dnia 12 grudnia 2017 rokuwydaną w sprawie Różnicki i inni przeciwko Polsce (skarga nr 42192/11),
3. decyzję z dnia 12 grudnia 2017 roku wydaną w sprawie Wrona przeciwko Polsce (skarga nr 68561/13),
4. decyzję z dnia 12 grudnia 2017 roku wydaną w sprawie Flis przeciwko Polsce (skarga nr 10034/09),
5. decyzję z dnia 12 grudnia 2017 roku wydaną w sprawie Baszczyński przeciwko Polsce (skarga nr 77103/13).
    Decyzje w sprawach Długosz i inni przeciwko Polsce (skarga nr 5791/11) oraz Różnicki i inni przeciwko Polsce (skarga nr 42192/11) dotyczyły zarzutów naruszenia art. 6 oraz 13 Konwencji w związku z przewlekłością postępowań sądowych w sprawach skarżących oraz brakiem skuteczności krajowego środka prawnego. Wraz z wydaniem tych orzeczeń Trybunał skreślił łącznie 89 skarg skierowanych przeciwko Polsce, zakomunikowanych Rządowi RP w wyroku pilotażowym z dnia 7 lipca 2015 roku w sprawie Rutkowski i inni przeciwko Polsce (skargi nr 72287/10, 13927/11, 46187/11). Trybunał zidentyfikował wówczas istotne problemy strukturalne dotyczące polskiego wymiaru sprawiedliwości, wyrażające się nadmierną przewlekłością postępowań sądowych, a także nieprawidłowościami w funkcjonowaniu ustawy o skardze na przewlekłość wynikającymi z nieuprawnionej fragmentacji postępowania bądź przyznawania skarżącym tytułem rekompensaty zbyt niskich kwot. Rząd przedłożył w wymienionych sprawach jednostronne deklaracje, przy czym w 60 sprawach, ujętych w decyzji Długosz i inni przeciwko Polsce, zaproponowane warunki zostały zaakceptowane przez skarżących. Natomiast w 29 sprawach, ujętych w decyzji Różnicki i inni przeciwko Polsce, zaproponowane przez Rząd warunki zostały uznane przez skarżących za niesatysfakcjonujące. Niemniej, w ocenie Trybunału działania podjęte przez Rząd w wyniku wyroku pilotażowego, mające przeciwdziałać podobnym naruszeniom Konwencji w przyszłości, a także zaproponowane kwoty słusznego zadośćuczynienia, były wystarczające dla stwierdzenia, że dalsze rozpoznawanie tych skarg byłoby bezzasadne. W związku z powyższym na podstawie art. 37 § 1 lit. c Konwencji również te skargi skreślono z listy spraw. Tytułem słusznego zadośćuczynienia Trybunał przyznał skarżącym kwoty od kilku do kilkudziesięciu tysięcy złotych. Decyzja w sprawie Wrona przeciwko Polscedotyczyłazarzutu naruszenia art. 10 Konwencji w związku ze skazaniem skarżącej za zniesławienie. Skarżąca, działając pod pseudonimem, zarzucała na forum internetowym dyrektorowi Polskiego Związku Wędkarskiego, który zastąpił na tym stanowisku jej ojca, nieetyczne zachowanie, posługiwanie się komunistycznymi metodami zwalczania oponentów, a także współpracę z księgową, która została w sprawie karnej oskarżona o oszustwo finansowe na szkodę Związku. Pokrzywdzony wystąpił w tej sprawie z prywatnym aktem oskarżenia, w rezultacie czego skarżącą uznano za winną popełnienia występku z art. 212 oraz 216 Kodeksu karnego i skazano na karę 2 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne,grzywnę w wysokości 1000 zł, a także obowiązek publikacji przeprosin. W ocenie orzekających w sprawie sądów publikowane przez skarżącą treści były bądź nieprawdziwe, bądź też zawierały jednoznacznie negatywne osądy i zmierzały wyłącznie do podważenia reputacji pokrzywdzonego. W skardze do Trybunału skarżąca zrzuciła, że rozstrzygniecie w jej sprawie stanowiło sprzeczne z Konwencją naruszenie swobody wypowiedzi. Trybunał nie podzielił tego stanowiska. Ingerencja w swobodę wypowiedzi skarżącej była bowiem przewidziana prawem i służyła prawnie uzasadnionemu celowi. Skarżąca nie występowała również w interesie publicznym, ale prywatnym, zamieszczając zniesławiające treści na dostępnym wyłącznie dla członków Związku forum internetowym. Wypowiedzi skarżącej nie stanowiły także głosu w debacie publicznej, a służyły wyłącznie próbie ochrony ojca. Tym samym brak było podstaw do stwierdzenia, iż ingerencja w swobodę wypowiedzi skarżącej nie była proporcjonalna bądź konieczna w społeczeństwie demokratycznym. Z tych powodów skarga na podstawie art. 35 §§ 3 i 4 podlegała odrzuceniu jako w sposób oczywisty nieuzasadniona. Decyzje w sprawach Flis przeciwko Polsce (skarga nr 10034/09) oraz Baszczyński przeciwko Polsce (skarga nr 77103/13) dotyczyły zarzutów związanych z osadzeniem skarżących. Skarżący Sylwester Flis zarzucił naruszenie art. 3, 6 i 13 Konwencji z uwagi na długotrwałe zakwalifikowanie go jako stwarzającego poważne zagrożenie społeczne oraz poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa zakładu, a także art. 5 ust. 3 Konwencji z uwagi na długotrwałe stosowanie w jego sprawie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. Tymczasowe aresztowanie trwało 3 lata i 9 miesięcy natomiast zakwalifikowanie do reżimu „N” ponad 5 lat. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 3 i 5 ust. 3 Konwencji Rząd wystosował deklarację jednostronną, na mocy której zobowiązał się do zapłaty na rzecz skarżącego kwoty 30 000 zł. Deklaracja została zatwierdzona przez Trybunał i na podstawie art. 37 § 1 c Konwencji skarga w tym zakresie została skreślona z listy spraw. Jednocześnie Trybunał stwierdził, że nie ma potrzeby rozpoznania kwestii dopuszczalności oraz zasadności skargi pod kątem naruszenia art. 6 i 13 Konwencji; Skarżący zarzucił ponadto naruszenie art. 1 Protokołu Dodatkowego nr 1 do Konwencji z uwagi na pozbawienie go możliwości dysponowania częścią oszczędności ulokowanych na specjalnym funduszu przekazywanym skazanym w chwili zwolnienia z przeznaczeniem na reintegrację ze społeczeństwem po opuszczeniu zakładu karnego. Rząd podniósł, że właściwe regulacje krajowe dotyczące korzystania przez osadzonych z ich pieniędzy były zgodne z wymogami art. 1 Protokołu nr 1. Wskazał, że przepis ten nie pozbawia Państw – Stron prawa do takiego ukształtowania ustawodawstwa, które uważają za konieczne do kontrolowania korzystania z własności zgodnie z interesem ogólnym. Celem przedmiotowej regulacji było zapewnienie, że osadzeni będą dysponować koniecznymi oszczędnościami w momencie opuszczania Zakładu Karnego po odbyciu kary.
     Trybunał przychylił się do tej argumentacji stwierdzając, że ingerencja w niniejszej sprawa została ograniczona do tego, kiedy skarżący mógł korzystać ze swoich pieniędzy, nie pozbawiając go ich. Zdeponowane pieniądze nie były przejęte przez Państwo ale pozostawały własnością więźniów. Trybunał zauważył także, że Państwo ma prawo do korzystania z takich programów, które uważa za najbardziej odpowiednie dla ponownej integracji więźniów ze społeczeństwem po ich zwolnieniu, w tym poprzez zabezpieczenie dla nich pewnej kwoty pieniędzy. W konsekwencji skargę w przedmiotowym zakresie odrzucił na podstawie art. 35 §§ 3 a i 4 Konwencji jako w sposób oczywisty nieuzasadnioną. Skarżący Jan Baszczyński zarzucił naruszenie art. 5 ust. 3 Konwencji z uwagi na długotrwałe stosowanie w jego sprawie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, art. 6 ust. 1 Konwencji z uwagi na przewlekłość postępowania w jego sprawie, a także art. 8 Konwencji z uwagi na ograniczenie kontaktów z rodziną w czasie osadzenia. Tymczasowe aresztowanie zastosowano w stosunku do skarżącego w związku z zarzucanym mu przestępstwem handlu narkotykami w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Stosowanie tego środka było wielokrotnie przedłużane. W trakcie postępowania toczącego się już w momencie wydania przedmiotowej decyzji od 6 lat i 7 miesięcy skarżący dwukrotnie, bezskutecznie występował ze skargą na jego przewlekłość. W trakcie stosowania wobec skarżącego tymczasowego aresztowania odwiedzała go konkubina z dziećmi. Jedna z wizyt odbyła się bez możliwości osobistego kontaktu. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 3 Konwencji Trybunał zatwierdził jednostronną deklarację Rządu, w której Rząd zobowiązał się do zapłaty na rzecz skarżącego kwoty 20 000 zł. Natomiast w odniesieniu do dwóch pozostałych zarzutów uznał skargę za oczywiście nieuzasadnioną. W ocenie Trybunału ogólny czas trwania postępowania był uzasadniony stopniem skomplikowania sprawy wyrażającym się między innymi wielością pokrzywdzonych, oskarżonych oraz stawianych im zarzutów, a także zarzucanym im działaniem w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Trybunał podkreślił przy tym dbałość władz krajowych o sprawne zakończenie postępowania. Terminy rozprawy były wyznaczane ze znaczną częstotliwością, zazwyczaj dwa razy w tygodniu, zaś w przerwach pomiędzy nimi dokonywano szeregu niezbędnych czynności procesowych. W ocenie Trybunału okoliczności te wykluczały przypisanie władzom krajowym przewlekłe prowadzenia postępowania. Niezasadny okazał się w ocenie Trybunału również zarzut naruszenia prawa do poszanowania życia rodzinnego. Trybunał zauważył, że pełnomocnik skarżącego nie przedłożyła uwag w zakresie dopuszczalności i meritum skargi, zaś z dostępnej Trybunałowi dokumentacji wynikało, że jedynie jedna wizyta odbyła się bez możliwości osobistego kontaktu skarżącego z odwiedzającymi. W świetle całokształtu okoliczności przedmiotowej sprawy nie mogło to stanowić o naruszeniu zarzucanego przepisu Konwencji.
     
     
Data: 13.02.2018, godzina: 13:49:00.


Moja kancelaria

Adw. prof. dr hab. Maciej Gutowski, dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w Poznaniu, o tym, czy kandydaci do Sądu Najwyższego powinni ponieść

Były prezydent Aleksander Kwaśniewski:– Zamach na Sąd Najwyższy - bo reforma jest czymś innym, ja mówię o zamachu - był moim zdaniem niezgodny z konstytucją.

Ks. Wojciech Lemański do proboszcza komentującego pogrzeb Kory: „Zamilknij, klecho”. Sławomir Marek, proboszcz parafii w Stanowicach na Dolnym Śląsku,

Prof. Andrzej Zoll,były prezes Trybunału Konstytucyjnego: Jeżeli polski rząd nie zaakceptuje postanowienia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej,

Profesor Jadwiga Staniszkis:- Osądzam surowo Dudę, bo uważam, że jest karykaturą prezydenta, aktorem, który gra prezydenta - twierdzi profesoer socjologii.

Profesor Marcin Matczak: Prezydent RP i prawnik z doktoratem nie uznaje przepisów prawa UE za przepisy obowiązujące w Polsce, dlatego twierdzi,

Prof. Marek Safjan: Sąd Najwyższy miał obowiązek zadać te pytania . Polski Sąd Najwyższy postąpił dokładnie tak jak powinien, stosując zabezpieczenie.

Draginja Nadażdin szefowa polskiego oddziału Amnesty International: nasz protest  wykorzystuje się to do dyskredytowania  Amnesty International,

Sędzia Waldemar Żurek: Wbrew mojej woli Dagmara Pawełczyk-Woicka, mianowana przez Zbigniewa Ziobrę prezes krakowskiego Sądu Okręgowego


Rubryka porad prawnych
Wierzytelności na sprzedaż

Podstawa: umowa z dnia 20.03.2009
Miejscowość: Poznań
Województwo: wielkopolskie
Branża:
Wartość wierzytelności bez odsetek: 40500 zł
Cena sprzedaży: Do negocjacji
Podstawa: Umowa
Zabezpieczenie: Brak
Uwagi: Uznanie Długu z dnia 27.10.2009

Wierzyciel:
Nazwa: Rafał Gorączniak
Adres: 60-506 Poznań, Wawrzyniaka 19
Telefon 1: 61 2212521
Telefon 2: 61 6710100
Fax: 61 6242799
E-mail: rg@gremedia.pl
Licytacje komornicze

Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu Bartosz Guzik działając na podstawie art. 953 kpc podaje do publicznej wiadomości, że 15-09-2015 o godzinie 11:00 w budynku Sądu Rejonowego Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z siedzibą przy ul. Kamiennogórska 26, 60-179 Poznań, pokój 324, odbędzie się pierwsza licytacja, należącej do dłużnika nieruchomości: spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nr 33, położonego w Poznaniu przy ul. Bonin 24,

Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym Poznań-Stare Miasto w Poznaniu Ewa Glabus na podstawie art. 953 kpc podaje do publicznej wiadomości, że w dniu 16-09-2015 o godz. 10:00 w budynku Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu z siedzibą przy ul. Młyńska 1a/-, 61-729 Poznań, pokój 5, odbędzie się pierwsza licytacja ułamkowej części nieruchomości należącej do dłużnika:
Szczypta soli

Marek Jurek i Ordo Iuris chcą, żeby Polska poprowadziła konserwatywną krucjatę „w obronie rodziny” „Konwencja Praw Rodziny" Ordo Iuris ma być odpowiedzą na „niszczycielską” konwencję Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet. Ultrakatolicy namawiają polski rząd, by wystąpił z konserwatywną krucjatą przeciw edukacji seksualnej, prawom LGBT, za karaniem aborcji., za "oknami życia" i ochroną rodziny biologicznej za wszelką cenę „Konwencja Praw Rodziny jest niebezpieczną próbą zakleszczenia kobiety i mężczyzny w jedynie słusznych – zdaniem konserwatystów – rolach” – pisze dla OKO.press Urszula Grycuk.

Nadminister Ziobro nie jest w stanie skontrolować wszystkich sędzów i sprawić, aby orzekali tak jak On chce, a nie jakieś tam bzdurne zasady , nie daj Boże, moralne, bo konstytucyjne łatwo przecież obejść. Nadminister i Nadprokurator Ziobro, tak jak funkcjonariusz PiS na etacie prezydenta, uczy się, wciąż się uczy i to nawet w obcych krajach. Właśnie delegacja ministerialna powróciła z Holandii. Emisariusze nie pojechali podziwiać rembrantów, vangogów czy tulipany.
Porady, Listy, Komunikaty

W dniach 27-28 września 2018 r. w Krakowie odbędzie się konferencja pt.: „Alternatywne sposoby rozwiązywania sporów (ADR) – wymiar prawny,

W październiku odbędzie się konferencja IBA (Międzynarodowe Stowarzyszenie Prawników) w Rzymie. IBA zaprasza na coroczną konferencję,

Union International des Avocats (Międzynarodowe Stowarzszenie Adwokatów) zaprasza na 62. Kongres, który w tym roku odbędzie się w